Positie: 15°33,5‚S & 006°05.2‚W, Wind: Zuid Oost 4-5 Bft, 23°C, heldere nacht. Wanneer je wereld krimpt naar 55 bij 10 meter, draait het leven alleen nog om eenvoudige dingen.

Het kijken naar Annalies die de zon elke morgen begroet. Het luisteren naar het KombuisKoor dat zich roert tijdens de afwas na lunch en diner. Op volle sterkte wordt er gedanst en gezongen gedurende het corvee.

De algehele opwinding van het naderende St Helena. Waar een ieder zich ofwel inspant om het eiland als eerste te zien, of,de tijd te raden dat het te zien is. Gefeliciteerd Spike hij zat er met z'n voorspelling slechts 1 minuut naast; een voorspelling die hij 16 uur eerder deed.

Het luisteren naar Rensje's imitatie van Kapitein Harko's 8 o'clockie: "Here is where we are, here is where we are going. Any questions?"

Het versieren van dek en dekhuis om een verjaardag te vieren. Om vervolgens uitgerust met bizarre brillen en hoeden een rondje op het dek te dansen en „Lang zal hij leven te zingen" (en niet te vergeten de versgebakken appeltaart)

Het reizen met behulp van de wind, zoals het al zeker 1000 jaar gaat. Het ontbreken van TV of radio, wat zich ook voltrekt in de wereld, het trekt aan ons voorbij. Zalig zijn de eenvoudige van geest.

Ik heb een TV zien hangen in de lounge, maar aan heeft hij nog niet gestaan. Het aanschouwen van dolfijnen. Alles om je heen vervaagt als je kijkt naar hoe ze rond het schip spelen, al is het voor de honderdste keer.

Het zij aan zij zitten met je scheepsmaatjes als de zon in de zee zakt. Het zachtjes neuriën, fluiten of zingen van iemand, als je een rondje op dek loopt.

Het vieren van de teugels in de lokale White Horse Tavern, Jamestown, St Helena. Waar een aantal uren de eenvoud werkelijk de geest kreeg. Gelukkig escaleerde dit net niet in een handgemeen met de plaatselijke bevolking, zoals zo vaak bij zeelieden het geval is. Ben ik nu een echte zeeman?

Het bouwen van een band met je wachtgenoten in korte tijd. Een band waar je niet van wist dat die er was tot het moment dat er iets heftigs gebeurd.

Het is als een analoge versie van het leven en het bevalt me.

Jamie Savage
Sailor

Een schreeuw vanaf het voordek: "land in zicht!". Na iets meer dan twee weken onderweg op de Atlantische Oceaan van Kaapstad naar Horta-Azoren komt het eiland St Helena boven de horizon uit. Nog 23 mijl te gaan. Binnenkort zetten we weer voet aan land. Ik vraag me af hoe dat voelt, nu dat we gewend zijn aan het ritme van de Atlantische Oceaan. „Is het niet saai om 8 weken op de Atlantische Oceaan te zeilen?, zou men kunnen vragen.

Het ritme is niet alleen de deining die je min of meer vraagt om opnieuw te leren lopen. Het zijn ook je wachten van 6 uur twee keer per dag en om deze in lijn te houden met de drie maaltijden per dag. Onvoorstelbaar hoeveel je eet op zee. Een reden is dat het eten voortreffelijk smaakt.
Ik weet niet hoe ze het doen in de kombuis, maar ongeacht het weer krijgen de koks het iedere keer weer voor elkaar een heerlijk maal te bereiden, en tot nu toe niet een keer hetzelfde. Alleen de soep en snacks om 2.00 uur 's nachts, dat zijn de lekkere restjes van de lunch van gisteren. Ik ben echt benieuwd of ze deze variatie in de maaltijden 8 weken volhouden.

Het zijn niet alleen de smakelijke maaltijden, maar ook het harde werken op zee dat je hongerig maakt. Hard werk? Laat eens zien: sturen van het schip, uitkijk op het voordek, zetten en weghalen van zeilen, klimmen in het tuig, zeilen repareren, zelfs schilderen en helpen met onderhoud. Gelukkig is er gedurende de wacht een koffiepauze met nog meer snacks.
En je bent zelfs aan het werk als je rust tussen je wachten, want het op de deining slingerende schip doet je heen en weer rollen in je kooi.

Een grappig detail om te noemen is dat het aan boord altijd tegelijk morgen en nacht schijnt te zijn. Als de wacht opkomt zegt iedereen: "goede morgen" en de wacht die te kooi gaat wordt: "goede nacht" gewenst, of het nu dag of nacht is.

En dan zijn er de zonsopkomsten en ondergangen, elke dag opnieuw, de een nog mooier dan de andere, Ik denk dat ik tegen het einde van deze reis meer zonnen heb zien opkomen en ondergaan dan tot nu toe in mijn hele leven. Zelfs de groene flits heb ik nu met mijn eigen ogen gezien. En heb ik de nachtelijke hemel al genoemd? Werkelijk prachtig omdat het 's nachts echt donker wordt, en dan de maan zien opkomen.

Dus, is het saai?  Niets is minder waar, het is eigenlijk meer een manier van leven. Het kan mij niet lang genoeg duren. Alles wel.

Gertjan,
reisbemanning.

Noon positie:17°57,0‚S & 003° 42,4‚W, wind:zuidoost 4-5 Bf, 23 graden zon met kleine buitjes. Inmiddels weer 2 weken onderweg en morgen zullen we het eiland St. Helena zien en ook een stop maken. Op de eerste 1, 5 dag na hebben we het tot nu toe in z'n geheel kunnen bezeilen, met dank aan de altijd aanwezige Passaat winden.

Na vertrek uit Kaapstad kan je al snel de zuidoost Passaat verwachten wat je bijna tot de evenaar kan brengen. De scheizeilen moesten nog opgetuigd worden en inmiddels staan die samen met de lijzeilen al het mogelijke uit die zuidoostelijke winden te halen. Samen met de Passaat winden krijg je ook zonnig weer en wordt het onderhoud aan het tuig, hout- en staalwerk opgestart.
Het meeste lakwerk staat alweer te glimmen, het staal wordt aangepakt om de eeuwige strijd tegen roest aan te gaan en klautert de bemanning door het tuig om het continue schavielen in de gaten te houden en indien het nog kan, het tuig te verbeteren. Laten we niet vergeten dat er benedendeks ook het een en ander aan onderhoud gedaan moet worden.

EUROPA voor anker bij St. Helena

Zoals gezegd zijn we dicht bij St. Helena, bij iedereen natuurlijk bekend als de plek waar Napoleon in 1815 tot en met 1821 in ballingschap heeft geleefd en is gestorven. Uiteraard is er meer en voor de Europa is het een mooie plek om even te stoppen tijdens de tocht naar het noorden.

Harko